Εκοιμήθη ο "Γερμανός" Δημάκος, 9/7/2004

Καλό ταξίδι γέροντα

            Εκοιμήθη πλήρης ημερών ο Αρχιμανδρίτης Γερμανός Δημάκος, ο επι σειρά δεκαετιών καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγάθωνος, την Τετάρτη 9 Ιουνίου 2004 σε ηλικία 92 ετών.

            Γεννήθηκε το 1912 στο Αγριδάκι της Αρκαδίας και ήταν ο πρώτος από τα 10 αδέλφια του. Τελείωσε το Σχολαρχείο στη Βυτίνα και σε ηλικία 17 ετών εισήλθε στη Μονή της Παναγίας της Ξενιάς της Ι.Μ. Δημητριάδος. Το 1933 έγινε Μοναχός και έλαβε το μοναχικό όνομα Γερμανός. Στις 29 Ιουλίου 1934 χειροτονείται Διάκονος από τον αείμνηστο Μητροπολίτη Δημητριάδος κυρόν Γερμανό και πρεσβύτερος στις 7 Οκτωβρίου 1940 από τον αείμνηστο Φθιώτιδος κυρόν Αμβρόσιο. Σύμβουλος και οικονόμος της Ι.Μ Ξενιάς μέχρι το 1940. Ηγούμενος της Μονής Αγάθωνος από το 1942 μέχρι το 1993 και Προηγούμενος από το 1993 και εντεύθεν.

            Είχε ενεργό συμμετοχή στην αντίσταση κατά των Γερμανών κατακτητών και του είχε αποδοθεί ο τίτλος «ο Παπα– ανυπόμονος». Επίσης η κοινωνική και φιλανθρωπική του δράση τον κατέστησε γνωστό όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και πέραν αυτής. Με τις ικανότητές του και την επιμονή του κατάφερε να κάνει τον ξερότοπο της Ι.Μ.Αγάθωνος μια όαση, ένα σημείο αναφοράς μελέτης και παρατήρησης της χλωρίδας και πανίδας της περιοχής μας.

Χαρακτηριστικά είναι τα όσα σημειώνει ο επίκουρος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών Σπυρίδων Κοντογιάννης στον τιμητικό τόμο που εξέδωσε η Αρκαδική Ακαδημία.

«ο π. Γερμανός Δημάκος αγωνίζεται με το ντουφέκι της πατρίδας κατά των εχθρών και πάντοτε υπηρετεί με την πίστη το Θεό και με το Σταυρό στο χέρι τον άνθρωπο, τον κάθε άνθρωπο, χωρίς διάκριση και υστεροβουλία. Φορτωμένος με όνειρα αλλά και βαριές ευθύνες ο π. Γερμανός είναι παρών, σε κάθε στιγμή της ζωής του, όπου η αποστολή της Εκκλησίας το επιβάλλει και η αγάπη το απαιτεί για διακονία προς Αυτήν ή για αγώνα υπέρ της Πατρίδος. Πάνω από 65 χρόνια πέρασαν από τότε που προσήλθε στην Εκκλησιαστική διακονία ο π. Γερμανός και πολλές και ποικίλες αποστολές ανέλαβε και διεκπεραίωσε και διάφορα λειτουργήματα άσκησε. Και παντού , με την αδιάπτωτη αφοσίωσή του προς την ορθόδοξη πίστη και τη ασίγαστη αγάπη του προς την Ελλάδα, με τη βαθιά του εκτίμηση προς τον άνθρωπο, τον καθαρό λογισμό του και με το συγκροτημένο, ρέοντα και ζωντανό λόγο του καρποφορεί πλούσια.»

            Στην κηδεία του η οποία έγινε την Πέμπτη, 10 Ιουνίου, στις 11 το πρωϊ παρέστη πλήθος κόσμου και όλες οι αρχές της περιοχής. Χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φθιώτιδας κ. Νικόλαος ο οποίος και εκφώνησε τον επικήδειο. Ας είναι η μνήμη του αιώνια.-

1 resize Η παραπάνω φωτογραφία δείχνει μια άλλη εποχή και θυμίζει μια άλλη ιστορία με τον π. Γερμανό Δημάκο. Μια ιστορία που φανερώνει τον χαρακτήρα , το ήθος και τις ικανότητες του εκλιπόντος. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη έξω από την Εκκλησία, μπροστά στο μαγαζί του Καλτσά που χρησιμοποιείτο σαν Δημοτικό Σχολείο εκείνη την εποχή.

Από αριστερά είναι:

Σίψας Κων/νος, η αδελφή, η κουνιάδα και η γυναίκα του δάσκαλου Γιώργου Νταλιάνη, ο Γιώργος Νταλιάνης, ο π. Γερμανός, ο Παπασταύρος, ο δάσκαλος Γιώργος Έλληνας (στο σχολείο των Κ. Καναλίων), ο Νίκος Ζαγκλαράς και η γυναίκα του Φωτεινή, ο Γεώργιος Αντωνίου (Νασιάκης) και ο Δημήτριος Δερνίκας του Ευαγγέλου.

Η ιστορία που δεν είναι γνωστή σε πολύ κόσμο με λίγα λόγια είναι η εξής:

Την περίοδο του εμφυλίου (1947-1948) εδόθη εντολή από την κυβέρνηση όλα τα ορεινά χωριά να μετεγκατασταθούν σε πλησιέστερα μεγάλα χωριά ώστε να φυλάσσονται από το στρατό για να μην τροφοδοτείται με έμψυχο υλικό το αντάρτικο κίνημα. (Οι Καναλιώτες τότε εγκαταστάθηκαν στη Λευκάδα). Στα μέτρα αυτά εντάσσονταν και τα Μοναστήρια και φυσικά και η Ι.Μ Αγάθωνος της οποίας η Ιερή Εικόνα της Παναγίας μεταφέρθηκε στον Άγιο Δημήτριο Λαμίας. Εκεί κάθε χρόνο , στις 6 Αυγούστου ,ημέρα γιορτής της Παναγίας, γινότανε πανηγυρική λειτουργία και συνέρεε πλήθος κόσμου.

To 1950 επέστρεψε ο π. Γερμανός στην Ι.Μ Αγάθωνος και αμέσως άρχισε την προσπάθεια για την ανασυγκρότηση των πάντων. Οι πιστοί γνωρίζοντας την αξιοσύνη του και την αγάπη του για την περιοχή διέθεταν ότι μπορούσαν για να βοηθήσουν το έργο του. Άλλοι με υλικά (τσιμέντα, σίτες για περίφραξη ) και άλλοι με χρήματα έδωσαν τη δυνατότητα στον π. Γερμανό να προσλάβει εργάτες και να γίνεται πραγματικά ένα μεγάλο έργο που άλλαζε την όψη στην περιοχή. Στις 6 Αυγούστου 1950 επισκέφτηκε την Μονή πλήθος κόσμου για να προσκυνήσει την Παναγία που γιόρταζε. Συγκεντρώθηκε από τις προσφορές των πιστών το ποσό των 12.000 δρχ που ήτανε αρκετό για την εποχή και ικανό να καλύψει μεγάλο μέρος των έργων που γίνονταν. Ο Μητροπολίτης Φθιώτιδος Αμβρόσιος ζήτησε από τον π. Γερμανό να του δώσει όλα τα χρήματα και όχι το 25% που συνηθίζεται να δίνουν οι ενορίες στη Μητρόπολη με το αιτιολογικό ότι τα προηγούμενα χρόνια που βρίσκονταν στη Λαμία δεν τους έπαιρνε χρήματα επειδή ήσαν «καταδιωκόμενοι» όπως έλεγε. Ο π. Γερμανός εξήγησε ότι τα χρήματα αυτά θα κάλυπταν υποχρεώσεις της Μονής για έργα που ήδη γίνονταν και ανήκαν σε φτωχούς εργάτες που δούλευαν σε αυτά. Ο Μητροπολίτης οργίστηκε και την επομένη ημέρα του έστειλε απόφαση με την οποία έπρεπε να παρουσιαστεί στο Βαθύκοιλο (δίπλα στην Πελασγία).

Με λύπη του εγκατέλειψε την Ι.Μ.Αγάθωνος ο π. Γερμανός και ανέλαβε το ποιμαντικό του έργο στο Βαθύκοιλο. Κι’ εκεί άρχισε αμέσως να κάνει έργα στην περιοχή. Διαμόρφωσε τον προαύλιο χώρο της Εκκλησίας , έφτιαξε πηγάδια κ.α. Νομάρχης Φθιώτιδας ήταν ο Αριστομένης Κακούρης ο οποίος έτρεφε μεγάλη εκτίμηση στο πρόσωπο του π. Γερμανού και έδωσε εντολή στις υπηρεσίες της Νομαρχίας να ικανοποιείται άμεσα όποιο δήποτε αίτημα αφορούσε το Βαθύκοιλο, όπως επίσης όποια χρήματα μένουν «λιμνάζοντα», περισσεύουν, να προωθούνται για έργα στην περιοχή.

Αυτή η αναγνώριση και η εκτίμηση του κόσμου στο πρόσωπο του π. Γερμανού, δυστυχώς λειτούργησε αρνητικά στον Φθιώτιδος Αμβρόσιο ο οποίος , το 1957, του κοινοποίησε απόφαση μετάθεσης για το Πίτσι, το πιο ορεινό χωριό στη Φθιώτιδα, με τους λιγότερους κατοίκους και δύσκολη οδική πρόσβαση.

Χωρίς να δυσανασχετήσει ο π. Γερμανός εγκαταστάθηκε στο Πίτσι όπου φιλοξενήθηκε στο σπίτι του Θύμιου Γκλάβα. Εκεί αντιμετώπισε το εξής πρόβλημα. Οι Πιτσιώτες κάθε Κυριακή πήγαιναν για κυνήγι ,στην Εκκλησία δεν πατούσε το πόδι του κανείς. Με το μεστό του λόγο και την καλή του συμπεριφορά κατάφερε σιγά σιγά να γεμίσει την Εκκλησία από τους Πιτσιώτες οι οποίοι τον θυμούνται να τους μιλάει συνεχώς για αγάπη, ειρήνη, εργασία.

Όταν πέθανε ο Αμβρόσιος τον διαδέχτηκε ο Δαμασκηνός, άνθρωπος πράος και πανέξυπνος. Επανέφερε αμέσως τον π. Γερμανό στην Ι.Μ Αγάθωνος και τον άφησε ελεύθερο να κάνει ότι νομίζει χωρίς υποχρέωση οικονομική προς τη Μητρόπολη, χωρίς δηλαδή να υποχρεούται να δίνει το 25% των εισπράξεων. Κι’ έτσι η Ι.Μ. Αγάθωνος έγινε αυτή που βλέπουμε και καμαρώνουμε σήμερα

            Με το δάσκαλο Γιώργο Νταλιάνη είχε μια ισχυρή φιλία η οποία διατηρήθηκε μέχρι το τέλος. Πήγαιναν πολλές φορές με τα πόδια από τη Λευκάδα στο χωριό και στις πολύωρες συζητήσεις τους δόθηκε η ευκαιρία στον δάσκαλο να γνωρίσει το μεγαλείο του ανθρώπου.

            Αξίζει να επισημάνουμε ότι:

Πολλές φορές είχε επισκεφθεί τον Αμβρόσιο και του είχε ζητήσει συγνώμη χωρίς να καταφέρει ποτέ να την κερδίσει

            Όταν πέθανε ο Μητροπολίτης, ο π. Γερμανός έκλαιγε σα μικρό παιδί. Είχε ξεχάσει και είχε συγχωρήσει

            Φεύγοντας από το Πίτσι την ενορία ανέλαβε ο Παπασταύρος. Κάποια φορά που ο Νταλιάνης τον επισκέφτηκε στην Ι.Μ.Αγάθωνος του είπε.

Γιώργο, να πεις στον Παπασταύρο ότι εγώ τα έβαλα τα πρόβατα στο μαντρί. Αυτός να τα προσέχει στο «άρμεγμα».      

 

Login