Πήρα το μάθημά μου

ΠΗΡΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΜΟΥ !!

Όσο ζούσε ο μακαρίτης ο πατέρας μου στα οικόσιτα ζώα που συντηρούσαμε είχαμε και ένα ζευγάρι βοδιών. Πολλές φορές για ανανέωση του ζευγαριού κρατούσαμε και ένα μοσχάρι. Μια χρονιά οι γονείς μου θεωρήσανε καλό να κρατήσουνε ένα καλό αρσενικό μοσχάρι για επιβήτορα προκειμένου να ικανοποιεί τις ανάγκες των αγελάδων του χωριού και να εξασφαλίσουν κάποιο εισόδημα. Φυσικά η εργασία του επιβήτορα ήταν κερδοφόρα και μάλιστα όταν η φήμη του ξεπερνούσε τα όρια του χωριού μας.

Το μοσχάρι μεγάλωνε και οι χάρες του μας γέμιζαν χαρά. Όταν ήρθε η ώρα του απογαλακτισμού, το μοσχάρι το δέσανε και αναζητούσε τη μητέρα του με λυπητερό μουγκανητό για να το θηλάσει. Στενοχωρήθηκα πολύ όταν έβλεπα το μοσχάρι να χτυπιέται και να μουγκανίζει ασταμάτητα. Το πλησίασα και άρχισα να το χαϊδεύω και να του μιλώ. Του έφερνα τρυφερά χορτάρια και φύλλα μουριάς για να ικανοποιήσει την πείνα του. Τελικά φαίνεται ότι το πήρε απόφαση να προσαρμοστεί στα νέα διατροφικά δεδομένα. Συχνά έβλεπα το μοσχάρι και έπαιζα μαζί του. Αποκτήσαμε οικειότητα. Εγώ το ήθελα πολύ και αυτό πιστεύω με αναζητούσε και με ανεχόταν. Το μοσχάρι χρόνιασε, έγινε μεγάλο, όμορφο και δυνατό. Άλλα σχέδια είχαν οι γονείς μου γι αυτό και άλλα σχεδίαζα εγώ. Ήθελα νε εκμεταλλευτώ την οικειότητα που είχαμε και να κάνω το μοσχάρι να με δεχτεί ως καβαλάρη. Είχα ακούσει μια παρόμοια ιστορία ενός συγχωριανού μας , του Γκλαβογιώργου που ένα τέτοιο εγχείρημά του το πλήρωσε με ένα μάτι, αλλά δεν αποθαρρύνθηκα. Νόμιζα ότι το δικό μας μοσχάρι με τα τόσα που του είχα προσφέρει θα μου έκανε τη χάρη να με δεχτεί καβαλάρη στη ράχη του και να σεργιανίσω μέσα στο χωριό. Όσες φορές έγερνα στη ράχη του και το χάιδευα με δεχόταν αδιαμαρτύρητα. Εγώ όμως ξεθάρρεψα. Ήταν μαγιάτικη μέρα όταν το κομβόι, γίδες , αρνιά, αγελάδες, μουλάρι, μοσχάρι και εγώ ξεκινήσαμε για το Μοναστήρι για βοσκή. Όταν φτάσαμε στο ρέμα εγώ έπαιζα ασταμάτητα με το μοσχάρι και αυτό με δεχόταν. Θεώρησα καλό ότι ήρθε στιγμή να πραγματοποιήσω το τολμηρό σχέδιό μου. Έφερα το μοσχάρι σ’ ένα όχθο, το χάιδεψα και με ένα σάλτο βρέθηκα στη ράχη του. Το αφιλότιμο ξέχασε όλες τις περιποιήσεις και άρχισε να τινάζεται στον αέρα και να κλωτσάει με αποτέλεσμα να πέσω στον ξηριά και να σηκωθώ ευτυχώς με ένα καρούμπαλο στο κεφάλι.

Όσα εγώ σχεδίαζα και έκανα για το μοσχάρι για αρκετό καιρό, αυτό μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα μου έδειξε ότι ήταν ανεπίτρεπτη η παραβίαση της φυσικής του αποστολής. Από τότε ούτε καν διανοήθηκα να επαναλάβω την προσπάθεια, ούτε τόλμησα να πω σε κανένα το πάθημά μου.

Γιάννης Κουτσοκώστας

 

Login