ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 1993

Οι εκδηλώσεις πούγιναν το καλοκαίρι πάλι

σκόρπισαν γέλιο και χαρά σε όλο το Κανάλι.

Για όσους δεν τα κατάφεραν από κοντά να δούνε

όλες τις εκδηλώσεις μας κι εκείνοι να χαρούνε

για όσους δεν ήρθαν στο χωριό λόγω δουλειάς οι καημένοι

ή για όσους ήρθαν κι έκατσαν σπίτια τους ξαπλωμένοι

λεπτομερή περιγραφή ευθύς θα προσπαθήσω

να κάμω για χατίρι τους, να τους πληροφορήσω.

Αρχή φέτος εκάναμε, παίζοντας με την μπάλα

μ’ αντίπαλους τους φίλους μας κάτω από’ την Λευκάδα.

Προπονητής ανέλαβε ο Δημητράκης Σιόλος

παίχτης παλιός κι έμπειρος και μέγας ντριμπλαδόρος.

Σαν αρχηγό αποστολής, μέσα σε μία νύχτα

την ευθύνη αυτή δώσαμε στον Κώστα τον Δερνίκα

Δυνατός ταχύς κι έμπειρος και με πολλές τις χάρες

τους παίχτες του προπόναγε φορώντας σαγιονάρες.

Στους παίχτες σαν εμίλαγε στέκονταν όλοι σούζα

ρητά τους απαγόρευε πριν τον αγώνα ούζα.

Καλό ζωή, ξεκούραση, ύπνο όχι ξενύχτι

για να μπορέσουνε να βρουν το δρόμο για το δίχτυ.

Τώρα την προηγούμενη και λίγο πριν να φέξει

είδα να τα πίνουνε παρέα πέντε- έξη.

Για νάμαι όμως δίκαιος, παράβαση δεν είδα

ούζα δεν δοκιμάζανε, πίνανε μόνο μπύρα.

Ονόματα δεν μαρτυρώ, τι να σας πω, καθ’ ότι

περισσότερα αν θέλετε ρωτήσετε τον Φώτη.

Πάντως ο αγώνας πούγινε ήταν γεμάτος φάση

που ανέδειξε απ’ τους παίκτες μας, αξία, πνεύμα, κλάση.

Ισοπαλία ήρθαμε στο τέλος του αγώνα

κι απ’ τη χαρά μας την πολύ, εμείς γλεντάμε ακόμα.

Δυό γκολ μας βάλανε αυτοί, κι εμείς βάλαμε δύο

σφίξαμε τα χέρια κι είπαμε «κι ως του χρόνου αντίο»

Δηλώσεις κάνανε αρκετοί, δηλώσεις με ουσία

διάλεξα μία να σας πω, δώστε της σημασία.

Δήλωση του Αιμίλιου με την πολύ σβελτάδα

«σκεφτόμουν πως ξωπίσω μου ήταν απ’ την Σπερχειάδα

ο Αστυνόμος ο ψηλός πούτρεχε να με πιάσει,

για να με στείλει σπίτι μου, για να με απελάσει.

Γι αυτό δεν εσταμάτησα ούτε στιγμή να κάτσω,

να πάρω την ανάσα μου και για να ξαποστάσω.

Έτρεχα ασταμάτητα, δεν έχανα τον καιρό μου

κι ο Αστυνόμος έχασε σίγουρα τον... ντορό μου».

Και για του χρόνου φίλοι μου, αν η ομάδα θέλει

προτείνω για να βάλουμε λάινσμαν τον Βαγγέλη

τον Ζαγκλαρά αγαπητοί, νάχει για σημαιίτσα

και να κουνάει δυνατά, τη γνώριμη τη γκλίτσα.

Μια άλλη μέρα κάναμε αγώνα δρόμου πάλι

σ’ αυτόν μέρος ελάβανε όλοι μικροί μεγάλοι.

Ο αγώνας εξεκίνησε από την εκκλησία

στου τράκα - καναλιόβρυση και συνεχώς ευθεία

εις του Κωτσιάκη έφταναν κι από την κατηφόρα

τερμάτιζαν στην εκκλησιά μέσα σε λίγη ώρα.

Πρωτιές πολλές εκάνανε σε κάθε ηλικία

και για να είμαστε σαφείς, ανά δεκαετία

χωρίσαμε τους αθλητές, όλους πριν ξεκινήσουν,

για να τους κατατάξουμε όταν θα τερματίσουν.

Στην πρώτη ομάδα, δηλαδή στα πρώτα δέκα χρόνια,

είχαμε αθλητές και αθλήτριες, εγγόνες και εγγόνια.

Πρώτος εβγήκε ο Κωστής, εγγόνι του Κωτσιάκη,

πούτρεχε σαν τον άνεμο, σαν το γοργό ελαφάκι.

Δέκα χρονών με είκοσι, μια δυνατή κουρσούλα

πρώτος ήρθε ο Τρύφωνας του Λάκη του Μητσούλα.

Από τα είκοσι χρονών και μέχρι τα τριάντα,

έγινε μάχη φοβερή, μα όλοι εις την μπάντα

μπήκαν απ’ τον Αιμίλιο, που τέτοια τέχνη έχει

τα πόδια εις το κούτελο φτάνουνε όταν τρέχει.

Μέχρι σαράντα αγαπητοί, έγινε άλλο πράμα

τερμάτισαν ταυτόχρονα ομού κι οι δυο αντάμα,

ο Κωστουλάκος ο μικρός κι ο γιος του Θανασάκη

Τάκη και Μήτσο δηλαδή, ή αν θέλτε ΜήτσοΤάκη.

Μέχρι πεντήκοντα χρονών, πρώτος σ’ αυτήν την κλάση

ο Κώστας Γιαννακόπουλος άνετα έχει φτάσει,

μα ένσταση υποβλήθηκε, ότι κατά τη γύρα

περνώντας απ’ το σπίτι του «τράβηξε» μία μπύρα

έτσι του ζητήθηκε, πέστε από περιέργεια

να δώσει ούρα στον κριτή, να παν για καλλιέργεια.

Αν τα αποτελέσματα δείξουνε ίχνη μπύρας

το έπαθλο επιστρέφεται μη γίνει της κακομοίρας.

Παράλειψή μου αγαπητοί, μα σας το λέω εν τέλει

κριτή αγώνα βάλαμε τον Καλτσά τον Βαγγέλη

πήραμε και την έγκριση από την ΟΥΕΦΑ

για να ελέγχει επίσημα, τροχάδην ,βάδην, πρέφα.

Υπόδειγμα πρωταθλητών είναι οι Κουκιαναίοι

σ’ αυτό το σπίτι τρέχουνε όλοι γέροι και νέοι.

Απ’ τα πενήντα και μετά Αλέκος και Τασία

σάρωσαν τα μετάλλια, στην κυριολεξία.

Κι άλλη πρωτιά σημαντική σας αναφέρω, ήτοι

πρωτιά που σημειώθηκε απ’ τον Κεφαλλονίτη.

Απέδειξε πως δύναται όπως και τα παιδιά

να τερματίσει τρέχοντας «μ’ όλη του την καρδιά»

πίσω ποτέ δεν έμεινε ούτε κατά διάνοια

έκαιγε σούπερ φαίνεται με αρκετά οκτάνια.

Όμως οι πρώτοι νικητές , το γράφω αντί επιλόγου

ήταν αναμφισβήτητα οι άνθρωποι του συλλόγου.

Το τι τροχάδην έκαναν φέτος το καλοκαίρι

πιστέψτεμε συγχωριανοί ένας Θεός το ξέρει.

Συγχαρητήρια παιδιά και σε χρόνο άλλον

όλοι μαζί θα τρέχουμε , νομίζω...ίσως...μάλλον.

Η τελευταία εκδήλωση ήτανε ο χορός

που τον επεριμέναμε να γίνει πως και πώς.

Σ’ αυτόν όπως θα ξέρετε, όλοι μας βοηθάμε

όσο μπορούμε ο καθείς και δεν την... κοπανάμε.

Το τι είδα χωριανοί, ένας Θεός το ξέρει,

τέτοια που με συγκίνησαν φέτος το Καλοκαίρι.

Μόλις ο Μήτσος φώναξε ο γιος του Θανασάκη

«ελάτε όλοι χωριανοί, βάλτε ένα χεράκι

τραπέζια και καθίσματα στη θέση τους να μπούνε

μπύρες κρασιά να φέρουμε, σαλάτες να κοπούνε»

δεν πρόλαβε την πρόσκληση ο Μήτσος ν’ αναγγείλει

και μεσ’ στους δρόμους χύθηκαν νομάτοι έως χίλιοι.

Σπίτι κανείς δεν έκατσε, σας λέω την αλήθεια,

για την εκκλησιά ξεκίνησαν όλοι τους για βοήθεια.

Μόνο που σαν τους μέτρησα και δεν τους είδα όλους

ο πονηρός τι σκέφτηκα, μπλέξαν τις λεωφόρους.

Ηλίου φαεινότερο πως έτσι έχει γίνει

αμφιβολία δηλαδή καμιά να μη σας μείνει.

Οι άνθρωποι ήταν πρόθυμοι, θάρχονταν δίχως άλλο

μα ειν κατάσταση αυτή, σ’ ένα χωριό μεγάλο

σαν τα Κανάλια δηλαδή, χωριό με κάποια αξία

να έχουμε τους δρόμους μας χωρίς ονομασία;

Έτσι αντί για την οδό Αγίου Αθανασίου

μπερδεύτηκαν και πήρανε οδό... του καφενείου!!