Ο ΕΜΜΕΤΡΟΣ — 10 ΧΡΟΝΙΑ

Φίλες και φίλοι μου καλοί, φίλοι αγαπημένοι

μιας και η τύχη τόφερε, νάμαστε μαζεμένοι

(δω που τα λέμε βέβαια, και δεν θέλω αντίλογο

δεν ήταν η τύχη ασφαλώς, μα τα παιδιά απ’ το σύλλογο

που σκέφτηκαν η συγκέντρωση αυτή να γίνει αργία

που όλοι μας έτσι κι αλλιώς θάμαστε εκκλησία

αλλιώς υπήρχε κίνδυνος νάναι πέντε-έξη φίλοι

και στα καλά καθούμενα, να γίνουμε ρεζίλι.

Όπως λοιπόν σας έλεγα, μιας και βρεθήκαμε όλοι

μια ιστορία θα σας πω, δυό αράδες όλη κι όλη.

Θα είμαι σύντομος πολύ, δυό ώρες θα μιλήσω

το κλίμα που δημιουργήθηκε να το αποφορτίσω.

Αν νευριάσω μερικούς ή αν θυμώσαν ήδη

μες στο γραφείο έχουμε δύο μπιτόνια ξύδι

αν πάλι δεν θυμώσατε κι ήσαστε ήσυχα παιδάκια

να μου το επιβεβαιώσετε χτυπώντας παλαμάκια.

Οι ασπιρίνες είναι εδώ για όποιον ζαλίσω.

Θα το θυμόσαστε φρονώ, ανάποδα είχα αρχίσει

τότε στο πρώτο φύλλο μας, πούχε κυκλοφορήσει

δεν το πολυπίστευα πως θάχε επιτυχία

πως απ’ την πολύ τη ζήτηση, θάσπαγαν τα ταμεία.

Έγραφα τότε φίλοι μου πως αν πληρώναν όλοι

αν δηλ. ξεσκόνιζαν λίγο το πορτοφόλι

τη συνδρομή τους νάδιναν κι όχι λόγια κούφια

τότες εγώ θα πέταγα απ’ τη χαρά τη σκούφια.

Ο στόχος ήταν βέβαια να πληροφορούμε

να κάνουμε γνωστό παντού τι τρώμε και πως ζούμε

τις λύπες μας και τις χαρές, παράπονα αιτήματα

για να γνωρίζουν οι αρχές όλα μας τα προβλήματα

τα ήθη και τα έθιμα ο κάθε νιος να ξέρει

που είχανε στον τόπο αυτό οι πιο παλιοί, οι γέροι.

Μα για να γίνουν όλα αυτά, χρειάζεται και μάνι

όπως λένε κι οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι.

Κοίταξα προ ημερών στο σύλλογο και είδα

όσους χρωστάνε συνδρομή για την εφημερίδα

Ζαλίστηκα απ’ τα πολλά τα ονόματα που είδα

μα πιο πολύ ζαλίστηκα, μου έστριψε η βίδα

σαν είδα ένα όνομα πολύ γνωστό, οικείο

πούταν γραμμένο κι αυτό μέσα εις το βιβλίο.

Αχ ! βρε τον παλιάνθρωπο, του τόχω πια φυλάξει

να λέει σ’ όλους μας εμάς να είμαστε εντάξει

να λέει «Σ’ άνθρωπο δεν χρωστώ, τη συνδρομή πληρώνω»

έ ψεύτη τέτοιον εγώ φίλοι μου τον σκοτώνω!!

Τη νύχτα το σκεφτόμουνα, λεφτό δεν έκλεισα μάτι

να τον σκοτώσω ήτανε, ΄δύσκολο...κομμάτι

Τ’ όνομα που σας έλεγα, και τούτο μεταξύ μας

Κώστας Κωστούλας έγραφε, ντροπή μας!!!

Εδώ και τώρα φίλοι μου, τα δίνω και με τόκο

Ταμία, έλα γρήγορα, βούτατα και ...μόκο

χαμπάρι μη μας πάρουνε, ψηλά το κεφάλι

ρεζίλι να μη γίνουμε μέσα εις το Κανάλι

και πούσαι, τώρα πούχουνε τις τσέπες τους γεμάτες

τις συνδρομές σου μάζεψε κι ας είν και σε ..πατάτες..

Εις το σημείο τούτο δω, το απαιτούν οι τρόποι

αναφορά να κάνουμε ποιοι ήτανε οι πρώτοι

οι φίλοι μας που σκέφτηκαν για την εφημερίδα

θα κάνω ας πούμε δηλαδή μία επετηρίδα.

Δερνίκας Μήτσος. Θέλησε τομή να κάνει, ρήγμα

με τα παλιά και έδωνε πάντα το νέο στίγμα.

Είναι παιδί προοδευτικό σ’ ότι ο νους σας βάλει

όσο ήταν πρόεδρος, ψήλωσε ένα κεφάλι.

Η Αλέκα π’ ακολούθησε έδωσε γοητεία

το άλλο στυλ που έλλειπε από την προεδρεία.

Το παιδικό το θέατρο έργο ήταν δικό της

κι έδωσε πράγματι σ’ αυτό, κάτι απ’ τον εαυτό της.

Κράτησε όμως αρκετά στον Μήτσο για να δώσει

κι έτσι οι δύο πρόεδροι έχουνε ζευγαρώσει.

Ευχές από τον έμμετρο, να ζήσετε για χρόνια

να δείτε κόρες μα και γιους, εγγόνες και εγγόνια.

Κι όταν η Αλέκα έφυγε, Αλέκος ξαναμπήκε

στις εκλογές στο σύλλογο για πρόεδρος εβγήκε

Αμέσως τότε άρχισε πριν να περάσει χρόνος

τις συμβουλές του σε εμάς μιας κι είναι γεωπόνος,

αρρώστιες σ’ όλα τα σπαρτά, έλεγχο στο νεράκι

σταφύλια πως να φτιάχνουμε για νόστιμο κρασάκι,

τα δένδρα να μην κόβουμε μέσα στο κεφαλάρι

και τα παιδιά να μην πατάν το πράσινο χορτάρι.

Την τελευταία τη χρονιά η Ρούλα πούχει γίνει

πρόεδρος εις τον σύλλογο και την ψυχή της δίνει.

Πρέπει να ομολογήσουμε πως οι γυναίκες έχουν

και μεγαλύτερη αντοχή γι’ αυτό συνέχεια τρέχουν.

Τρέχει η Ρούλα συνεχώς, όπου ο νους σας βάλει

κάποιο κοντύλι μήπως βρει να φέρει στο Κανάλι.

Τον πιο παλιό τον πρόεδρο, τον Αντωνίου Μπάμπη

που όταν ακούει για σύλλογο, το πρόσωπό του λάμπει.

Η χρονιά πούκανε το χορό, ήταν η πιο καλή του

κι απ’ τα πολλά που πέρασε άσπρισε το μαλλί του.

Για νάχει η εφημερίδα μας ομορφιά και χάρη

τη δουλειά ανέλαβε η Λενιώ η Στριγγάρη.

Πρώτη σελίδα και ψηλά που είναι το σκιτσάκι

που φαίνονται οι βίλες μας ταφτειαξε το ..Τρακάκι

Έκανε και πολιτιστικά τη χρονιά εκείνη

έκτοτε σταμάτησε, έμεινε από βενζίνη.

Θα ήταν άδικο πολύ και λάθος μου μεγάλο

των άλλων παιδιών στο σύλλογο τα ονόματα αν δεν βάλλω

σήμερα στην κουβέντα μας, τα λέω ένα- ένα

μη με καταδικάσετε αν ξεχαστεί κανένα.

* Κούκιος ο Τρύφων, χημικός και λίαν πνευματώδης

ο γραπτός ο λόγος του εξ’ ίσου χειμαρρώδης.

* Αγγέλη Ειρήνη, η έκπληξη, η αγάπη στο χωριό της

αποτυπώνεται εμφανώς στ’ όμορφο πρόσωπό της.

* Η Αντωνίου η Αργυρώ, όλα τα φέρνει γύρω

διπλωματία, επιμονή, σαν τη γιαγιά Αργύρω.

* Ο Ρένος κι ο Νικόλαος, αδέλφια Χριστοπουλαίοι

δίδυμο είναι δυνατό , στο σκίτσο οι πιο ωραίοι

* Ο Μπούρας λίγο έκατσε, ίσα να ξαποστάσει

δίκες και δικόγραφα είχε να ετοιμάσει.

* Χρήστος Δερνίκας, ο ψηλός, δυό μέτρα παρά κάτι

αρμόδιος για τους χορούς, τις μπύρες, το καμάκι.

* Σίψας ο Κώστας, πέρασε , είπε καλημερούδια

χόρεψε ένα ζεϊμπέκικο, είπε και δυό τραγούδια.

* Στεφανίδης Γιώργος, έμπειρος και με φαντασία

πρότεινε στο σύλλογο συστήματα αλά SIA.

* Τσιόκας Τάκης, είχε τη διάθεση, μα όσο και να θέλει

το χρόνο τον διέθετε να ψήνει κάνα καρβέλι.

* Κούκιος Βασίλης. Τον σύλλογο κάποια φορά, για να τα κονομήσει,

στην interamerican ήθελε ν’ ασφαλίσει.

* Μήτσος και Γιώργος, οι Γκλαβαίοι, φέραν κι αυτοί λιγάκι

τις ιδέες τους στο σύλλογο για ένα φεγγαράκι.

* Αντωνίου Πάνος, σ’ ‘όλες τις εκδηλώσεις

πρόθυμο και αθόρυβο πάντα θα ανταμώσεις

* Τελευταίο άφησα τον Κωστούλα Τάκη

πού άφησε το σύλλογο κι άνοιξε μπαράκι.

Τους πιο παλιούς άλλη φορά αφού κοιτάξω αρχεία

για να αποτιμήσουμε κι αυτών την ιστορία.

Δήμος μεγάλος γίναμε όπως θα ξέρετε όλοι

είκοσι δύο τα χωριά όλα μαζί μια πόλη

Θα φάμε όλοι μας καλά αφού η μαμά Σπερχειάδα

θα δίνει σ’ ‘όλα της τα παιδιά βούτυρο μαρμελάδα.

Θάμαστε όλα τα παιδιά στην άκρη μαζεμένα

και θα φωνάζουμε δυνατά «Έλα Αγάμ’ σε μένα»

και ο Αγάς ο Δήμαρχος, δίκαιος προς τιμήν του

θα μπήχνεται εις το φαΐ κι εμείς στην πληρωμή του.

Εκτός κι αν ψηφίσουμε τον Κώστα τον Πιλάτο

ένα δικό μας άνθρωπο, ντόμπρο, με στυλ, κεφάτο

πούχει και αυτοκίνητο DATSUN αγροτικό

να κάνει και θελήματα σε όλο το χωριό

Αλήθεια τι θα λέγατε αν το χωριό υποδείξει

τον Θύμιο για υποψήφιο που έχει αποδείξει

πως έχει στυλ ο άνθρωπος, έχει και γνωριμίες

ξέρει πολλά ανέκδοτα, ξέρει και παροιμίες

του το χρωστάμε χωριανοί να πάει στο δημαρχείο

να πάει εκεί για δήμαρχος κι όχι με λεωφορείο

ή μήπως θα προτείνατε τον Γιάννη τον Κυριάκη

πούχει και πείρα στα κοινά και είναι κι από τζάκι

έχει ένα τζάκι τόσο δα ,δίπλα εις το φορτσέρι

μόνο που καίει το άτιμο ξύλα ένα τρακτέρι.

Εκτός κι αν σκεφτήκατε το Σιόλο το Βαγγέλη

να του προτείνουμε εμείς κι αυτός ας μη το θέλει

και να του πούμε, «αγαπητέ ο χρόνος πια επέστη

να δούμε εις τα μάτια μας δήμαρχο πυροσβέστη»

Ανέφερα τους πιο γνωστούς, που έχουν χρηματίσει

πρόεδροι, αντιπρόεδροι και δεν έχουν μπουχτίσει

Ας το σκεφτούμε φίλοι μου σε ποιόν πάνε οι ρόλοι

του Δήμαρχου και του Αγά, να τους μαυρίσουμε όλοι.

Κοντά μας έχουμε αγαπητοί, μόλις έχει φτάσει

τον τωρινό τον Δήμαρχο, τον Κατσίκα τον Θανάση

Είδατε η συνένωση φίλοι μου τι έχει κάνει

σ’ όλους τους υποψήφιους, Θεέ μου θα τους ξεκάνει

απ΄ την πολύ την κούραση όλους να χαιρετήσουν

μήπως και τους κατάφερναν αυτούς για να ψηφίσουν.

Δήμαρχε καλώς όρισες, όλοι σε αγαπάμε

στην κάλπη τον Οκτώβριο όλοι μαζί θα πάμε

Αν θέλεις όμως Δήμαρχε να βάλουμε ένα χέρι

τάξε μας πρώτα, τάξε μας να δούμε αν συμφέρει

Όρεξη μούρθε φίλοι μου, αυτή τη στιγμή να κάτσω

τα τελευταία νέα να σας πω, σαν τον Αιμίλιο Λιάτσο.

* Ο Αριστείδης έκοψε ξύλα ένα γαϊδούρι

και το γαϊδούρι έφερε στον Αριστείδη γούρι.

Ο δασικός επρότεινε ή πρόστιμο να βάλει

ή να πληρώσει τη δουλειά του γάϊδαρου το κεφάλι.

Ο γάιδαρος που τάκουσε κούνησε τ’ απαυτό του

και δώρισε στον δασικό κάτι απ’ τον πισινό του

* Μιας και ο λόγος τόφερε, σας λέω πως η Μαρίκα

τον γάϊδαρό της έδενε δίπλα στου Σαμαρίκα,

και τα νταβάνια πούχουνε μια μύτη σαν το δόρυ

περνώντας για το γάιδαρο τσίμπαγαν το Γρηγόρη

* Φύλακα στα δάση βάλανε, το Χρήστο το Ζαμπίθα

κι ούτε φωτιά δεν άναψε, δεν έγινε ούτε σπίθα

πρόταση κάνω στις αρχές να γίνει του μονίμου

(αν θέλουμε τα δάση μας, ας ακουστεί η φωνή μου)

Τώρα τελείωσα εγώ, θα κλείσω το κουτάκι

εσείς αν το νομίζετε, τραβήξτε καζανάκι,

Τώρα μπορείτε φίλοι μου να κάνετε ερωτήσεις

και από το συμβούλιο να πάρετε απαντήσεις.

Πρόεδρος ένας να γενεί, αυτός θ’ αποφασίσει

ποιος θα κάνει ερώτηση και ποιος θα απαντήσει.

Κλείνοντας ως ανάποδος, προβλέπω τι θα γίνει

όλοι μαζί και δυνατά κουβέντα να μη γίνει

Αν με διαψεύσετε και κάτσετε όλοι σούζα

περάστε απ’ το μαγαζί, κερνάω εγώ τα ούζα!!!