ΠΑΝΗΓΥΡΙΩΤΙΚΑ 1992

Γενέθλια της Παναγιάς, ογδόη Σεπτεμβρίου

ημέρα Τρίτη και χρονιά του ενενήντα δύο

γιορτή μεγάλη έγινε στο Μοναστήρι πέρα,

προσκύνησαν και γλέντησαν για τα καλά όλη μέρα.

Χαράματα κατέφτασαν κι άναψαν τις φωτιές τους

οι ψήστες της περιοχής μ’ όλες τις φαμελιές τους

Ήταν ο ρέγκλης κι ο στριφτός πούφεραν τα σφαχτά τους

κι ο μάλιος κι άλλοι αρκετοί μαζί με τα σουφλιά τους.

Όλη η ράχη μύρισε σου τρέχανε τα σάλια

από ντελή έως φτηλιά και πέρα ως τα τροχάλια.

Νόστιμα ήταν το λοιπόν μα μείναμε μπουκάλα

γιατί οι ψήστες σκιάχτηκαν να φέρουνε κι άλλα

Φοβήθηκαν πως το ψητό δε θάχουν τι να κάνουν

και θα το τρώνε μοναχοί ώσπου να αποκάνουν.

Απόφαση επήρανε να φέρουν από δύο

να τα οικονομήσουνε και να μας πουν αντίο.

Δήλωση κάνω σοβαρή και μη την αγνοείτε

άλλη χρονιά αγαπητοί να προετοιμαστείτε

σφαχτά να έχετε αρκετά, όμορφα αραδιασμένα

για να τα βλέπει ο λαός , και ναν καλοψημένα.

Γιατί σκεφτείτε τι ντροπή εσάς θα περιμένει

αν μείνει θεονήστικη και καμιά γκαστρωμένη.

Ήτανε κόσμος κάμποσος, μιας κι είχε και λιακάδα

από το πίτσι ήτανε και από τη Λευκάδα

απ’ τα Πουγκάκια ήρθανε, Γαρδίκι, Παλιοχώρι

κι απ’ τα πολλά αυτοκίνητα γιόμισαν όλοι οι χώροι.

Είχαμε ορχήστρα φοβερή, ονόματα ένα κι ένα

μόνο που, συμπαθάτεμε, δε μούμεινε κανένα.

Είχαν κιθάρες και βιολιά, κλαρίνα και σαντούρια

και βάραγαν ολημερίς έλεγαν και τραγούδια.

Εις τον χορό ο μερακλής κι ακλόνητος σα βράχος,

τον Παπασταύρο κράταγε, ο Κωσταντής ο Ζάχος

Μάτσο τα πεντοχίλιαρα πέφταν στους καλλιτέχνες

που γούρλωνε το μάτι τους και βγάζαν φτερά οι φτέρνες.

Όπως καταλαβαίνετε ήταν πολύ ωραία

το μόνο που μας έλειψε ήταν η δική σας παρέα.

Ελπίζουμε άλλη χρονιά όλοι εσείς να ρθείτε

ανήμερα της Παναγιάς να προσευχηθείτε.

Να φάμε να γλεντήσουμε όλοι μαζί αντάμα

(πάντως εγώ θα βρίσκομαι , το έχω κάνει ...τάμα!).

Φωτιά μεγάλη άναψε κατά το μοναστήρι

τα’ απόγιομα της Παναγιάς μετά το πανηγύρι.

Συναγερμό εσήμανε ο Γιώργος ο Πιλάτος

«όλοι να πάμε στη φωτιά, μη λείψει ούτε γάτος»

τους πυροσβέστες φώναξε, κάλεσε το εκατό

κι όρμησε προς τη φωτιά καβάλα στ’ αγροτικό.

Μα όταν επλησίαζε ψηλά κοντά στη ράχη

ώ του μεγάλου θαύματος, έσβησε η φωτιά μονάχη.

Τι είχε συμβεί αγαπητοί, παρ’ όλα αυτά εν τέλει,

ο Παπαβασίλης έκαιγε χαρτιά μεσ’ στο βαρέλι.